ديدی دلم شکست....
ديدی که اين بلور درخشان عمر من
بازيچه بود....
 ديدی که چه بی صدا دل پر آرزوی من،
از دسته کودکی که ندانست قدر  آن
افتاد بر زمين..........
ديدی دلم شکست..........

گفتم سفر کنم از آبی دو چشم تو تا دريا
از ساقه های دست تو تا جنگل
 از هرم گونه ها ی تو تا خورشيد
گفتم سفر کنم......
ديدم شکست قايق دلم
ای وای.........

خوش بگذره.....

دعوتت ميکنم امشب به نبودنم،به يادم
تو به من دنيارو دادی،من به تو خاطره دادم
دعوتت ميکنم امشب به دلی که بی تو سرده
 به دلی که پاره پاره است،به دلی که توبه کرده
 دعوتت ميکنم امشب به یه قصره اشک و هق هق
پر پر حادثه با تو،سهم من بغض دقايق
دعوتم کن که بسوزم توی شک دل بريدن
ای خدا کی بود که برگشت،سايه تو يا دل من.....

مردی چهار پسر داشت. آنها را به ترتیب به سراغ درخت گلابی ای فرستاد که در فاصله ای دور از خانه شان روییده بود:
پسر اول در زمستان، دومی در بهار، سومی در تابستان و پسر چهارم در پاییز به کنار درخت رفتند.
سپس پدر همه را فراخواند و از آنها خواست که بر اساس آنچه دیده بودند درخت را توصیف کنند .
پسر اول گفت: درخت زشتی بود، خمیده و در هم پیچیده.
پسر دوم گفت: نه.. درختی پوشیده از جوانه بود و پر از امید شکفتن.
پسر سوم گفت: نه.. درختی بود سرشار از شکوفه های زیبا و عطرآگین.. و باشکوهترین صحنه ای بود که تابه امروز دیده ام.
پسر چهارم گفت: نه!!! درخت بالغی بود پربار از میوه ها.. پر از زندگی و زایش!
مرد لبخندی زد و گفت: همه شما درست گفتید، اما هر یک از شما فقط یک فصل از زندگی درخت را دیده اید! شما نمیتوانید درباره یک درخت یا یک انسان براساس یک فصل قضاوت کنید: همه حاصل انچه هستند و لذت، شوق و عشقی که از زندگیشان برمی آید فقط در انتها نمایان میشود، وقتی همه فصلها آمده و رفته باشند!
اگر در ” زمستان” تسلیم شوید، امید شکوفایی ” بهار” ، زیبایی “تابستان” و باروری “پاییز” را از کف داده اید!
مبادا بگذاری درد و رنج یک فصل زیبایی و شادی تمام فصلهای دیگر را نابود کند!
زندگی را فقط با فصلهای دشوارش نبین ؛
در راههای سخت پایداری کن: لحظه های بهتر بالاخره از راه میرسند!